Wat gij niet wil dat u geschiedt……

Het is mijn stellige overtuiging dat wij mensen van nature vredelievende wezens zijn. Vroeger deelden mensen alles met elkaar. Waar de een bijvoorbeeld groente tot zijn beschikking had en de ander tarwe, werden die goederen onderling uitgeruild. Een kleer- of schoenmaker maakte de kleding of schoeisel in ruil voor het verkrijgen van een brood. En natuurlijk was er weleens onenigheid en natuurlijk was er weleens discussie, maar mensen beseften in die tijd veel sneller dat ze elkaar nodig hadden.

De tijden zijn wat dat betreft volgens mij niet veranderd. Wij hebben elkaar keihard nodig, al beseffen we dat misschien niet altijd. Stel je eens een wereld voor waarin niemand anders is dan jij. Uiteindelijk zou ik het toch missen om met iemand een gesprek te voeren of gewoon simpelweg aandacht van iemand te krijgen, jij niet? Je kunt natuurlijk elke dag opstaan en tegen jezelf zeggen hoe goed je bent, maar het doet je veel meer als iemand anders je vertelt wat er zo aan jou gewaardeerd wordt. En ik ben toevallig goed in juridische zaken, maar daarmee weet ik niet nog niet hoe ik een brood moet bakken of groente moet verbouwen. Wij hebben elkaar dus in deze tijd keihard nodig.

In een van mijn vorige blog artikelen had ik het over de spreuken waar mijn ouders zich regelmatig van bedienden in hun communicatie met ons kinderen. Een van die spreuken was “wat gij niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. En hoe waar zijn eigenlijk die woorde?. Hoe vind jij het, als iemand zo verschrikkelijk boos op je is dat hij/zij bijvoorbeeld niet meer met je praten en andere mensen tegen je opzet? Dat is helemaal niet leuk. Soms doen wij er eerst nog wel even stoer over, maar uiteindelijk diep van binnen doet het alleen maar pijn als dit gebeurt.

In de meeste van mijn scheidingszaken is de spreuk “wat gij niet wil dat u geschiedt” voor mij wel een belangrijke kerngedachte om te hanteren. Ik heb al eerder geschreven over het fenomeen dat collega advocaten hele lelijke brieven naar mij kunnen schrijven. Als ik daar vervolgens met een lelijke brief op terug reageer, zou je bijna kunnen zeggen dat de eerste stappen voor oorlog zijn gezet. En is er in de wereld niet al genoeg strijd en oorlog? Laten wij dit nou op microniveau niet ook nog eens uitvechten, niet tussen collega’s maar ook niet tussen aanstaande ex-partners. Doorgaans vertik ik het dan ook om op dezelfde toon terug te schrijven. Dat moet ik nog weleens uitleggen aan mijn cliënten. Maar daar schroom ik dan ook niet in.

Als alles in de wereld bestaat uit actie en reactie waarbij de reactie het gevolg is van de oorspronkelijke actie, dan is de enige manier om dat te doorbreken eens niet te reageren zoals men verwacht. Zit mijn collega in de allerhoogste boom, dan heeft het echt geen enkele nut om daar bij te kruipen. Dan kan ik beter mijn best doen om die collega uit die hoge boom te krijgen, zodat wij weer normaal met beide voeten op de grond overleg kunnen hebben, dan dat wij elkaar vanaf tegenoverliggende takken bovenin die boom proberen te lijf te gaan met het grote risico dat tenminste één van ons naar beneden kukelt. En als wij dan ook nog boven in die boom zijn gaan zitten op een tak met onze cliënten, dan is de kans ook behoorlijk groot dat niet wij advocaten,  maar onze cliënten naar beneden kukelen. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben en dat is de reden waarom ik meestal mijn uiterste best doe om niet te reageren zoals men wellicht verwacht of wil uitlokken.

Het komt natuurlijk weleens voor dat ik toch heel even in die boom klim. Voor mij is daar maar één reden voor en dat is dat mijn cliënt zodanig onheus wordt bejegend dat het de grenzen van het acceptabele heeft overschreden. Wat acceptabel is, verschilt overigens per cliënt en daar vergewis ik mij dan ook iedere keer eerst van. Als mijn cliënt niet geagiteerd reageert, dan hoef ik dat ook niet te doen. Als mijn cliënt wel geagiteerd reageert, dan kan ik nog een poging doen om mijn cliënt weer tot kalmte te brengen door uit te leggen waarom ik denk dat een reactie van die aard niet bijdraagt aan een oplossing van het conflict. En je moet het bij mij toch wel aardig bont maken, wil ik zelf in die hoogste boom gaan zitten.

Een van de weinige dingen die daar aanleiding voor kunnen zijn is het volgende, helaas steeds vaker voorkomende verschijnsel. Ik stuur de advocaat van de wederpartij een brief. De advocaat van de wederpartij stuurt een brief terug. Daarop reageer ik weer met een brief en ik stel vragen. In de reactie van de wederpartij worden mijn vragen genegeerd en stelt de wederpartij vragen. Ik reageer op de vragen van mijn wederpartij en herhaal mijn vragen. Mijn vragen worden (weer) genegeerd. Het overleg valt stil en het duurt welgeteld 16 maanden voordat ik eindelijk inhoudelijk iets van mijn wederpartij mag vernemen.

De termijn van 16 maanden is natuurlijk schromelijk overdreven, maar het duurt soms wel meerdere maanden voordat ik eindelijk een bijvoorbeeld toegezegde reactie mag ontvangen. In de tussentijd weet de wederpartij wel tijd vrij te maken om eisen aan mij of mijn cliënt voor te leggen. Ook weet de wederpartij tijd vrij te maken om stukken voor de rechtbank klaar te maken, terwijl wij eigenlijk nog in overleg waren met elkaar. Dat zijn dingen waar ik wel van in de hoogste boom kan klimmen. Zelden helpt dat en dus heb ik mijzelf aangeleerd om dan maar tot 10 te tellen en eens te kijken welke andere reactie ik zou kunnen creëren die misschien de zaak wel vlot trekt. Het lukt niet altijd, maar ik blijf erbij dat wat ik niet wil dat mij geschiedt, ik ook niet aan een ander moet doen.

Ik ben benieuwd wat jij vindt. Mag je kwaad met kwaad vergelden, mag je een ander aandoen wat zij jou aandoen of probeer jij ook liever het conflict om te buigen naar een situatie waarin oplossingen kunnen worden gecreëerd. En hoe doe jij dat?

Eerlijk duurt het langst

Zelf ben ik opgegroeid in een gezin waar weinig over diepe gevoelens werd gesproken en waar vooral veel werd benoemd door het aanhalen van spreuken. Daarbij kun je denken aan spreuken als; “boontje komt om zo’n loontje”, “wie het laatst lacht, lacht het best” en een ook veel gehoorde is “eerlijk duurt het langst”. Vermoedelijk hadden mijn ouders daarmee tot doel dat ik geen leugens zou vertellen, maar ik wil die laatste spreuk weleens bekijken in het licht van mijn werkzaamheden als scheidingsadvocaat.

Niet zelden kom ik collega’s tegen die proberen mij te overbluffen door allerlei uitlatingen over hun cliënt. Daar voegen ze dan nog allerlei opmerkingen over mijn cliënt aan toe en het zal mijn lezers niet verbazen dat de opmerkingen over hun cliënten heel positief zijn en de opmerkingen over mijn cliënten uitermate negatief.

In de beginfase van een juridisch proces zijn advocaten soms nog wel on speaking terms. Dat houdt dan zoveel in als dat ze nog wel contact met elkaar zoeken om te kijken of er überhaupt onderling nog iets te regelen is, maar ik bemerk dat de standpunten als gauw verharden. Veel advocaten verschuilen zich er dan achter dat zij uitsluitend het werk doen voor hun cliënt, maar in mijn vakgebied, het familierecht, denk ik dat je toch een heel stuk verder mag gaan als advocaat. Mijn cliënt zit in een emotionele rollercoaster en ik sta slechts aan de zijlijn maar durf wel vast te stellen dat het leven tijdens een echtscheidingsprocedure voor cliënten een kleine hel is.

Uit ervaring weet ik dat ik uit emotie weinig goede beslissingen neem. Door emotie aangestuurde beslissingen zijn doorgaans niet de beste. Een goede beslissing komt deels voort uit emotie en gevoel, maar voor een groot deel ook uit rationele overwegingen, de voors en tegens afwegend. In de wetenschap dat ik zelf in emotionele toestand niet uitsluitend de beste beslissingen neem, kunnen wij als advocaten toch veilig vaststellen dat hetzelfde geldt voor onze cliënten.

De bij clienten door zuivere en rauwe emotie aangestuurde beslissingen zullen niet de beste denkbare zijn. Als advocaten kunnen wij daar onze cliënten extra in ondersteunen door hen daarop te wijzen, maar ook door voor hen de voors en tegens van hun eventuele beslissingen inzichtelijk te maken, simpelweg door ze te benoemen. En soms kan het ook helemaal geen kwaad om je cliënt na alle informatie die jij hebt gegeven voor te stellen nog even over de kwestie na te denken, voordat hij of zij een beslissing neemt.

Maar al te vaak zie ik gebeuren dat ik mijn advocaatwederpartij een fax stuur en binnen een halve dag heb ik een zeer geagiteerd klinkende fax retour ontvangen. Niet zelden blijkt uit de toon dat die fax niet door weloverwogen en emotieloze afstandelijke beoordeling tot stand is gekomen. Het is in dergelijke dossiers dat de kwesties vaak niet meer onderling kunnen worden afgewikkeld en partijen uiteindelijk bij de rechter belanden.

Waar ik mij een uitspraak van de rechter over bijvoorbeeld de naleving van een contract, de levering van een goed of herstel van gebrekkige zaken kan voorstellen, is het zelden tot nooit in het belang van beide partijen als de rechter een uitspraak moet doen over een familierechtelijke kwestie. In het belang van beide partijen is het volgens mij aan de beide advocaten om er alles aan te doen familiezaken uit de rechtbank te houden.

Je leest het goed, ik schrijf “in het belang van beide partijen”. In familiezaken kun je mijns inziens alleen maar goed optreden als je de belangen van alle betrokkenen in het oog houdt, ook als is slechts één van die betrokkenen jouw cliënt. Er zijn zoveel meer mensen die door die familierechtelijke kwestie worden geraakt. Een echtscheiding raakt niet alleen man en vrouw (of man en man of vrouw en vrouw), maar ook kinderen, opa’s en oma’s, andere familie en vrienden. En als wij binnen de advocatuur het ertoe leiden dat onze cliënten elkaar kapot knokken in de rechtbank, dan kun je er op voorhand vanuit gaan dat daarmee in de eerste plaats, en misschien nog wel 10 keer zwaarder dan de ex-partners, uiteindelijk de kinderen worden geraakt en vervolgens de opa’s en oma’s, ander familieleden en vrienden. Mensen die vóór de echtscheiding over het algemeen allemaal bij elkaar over de vloer kwamen en elkaar redelijk goed kenden, raken van elkaar afgesneden door een vechtscheiding.

Het is mijn visie dat iedereen de kans heeft op een gelukkig leven na de echtscheiding. Dit geldt voor de man, de vrouw, de kinderen en alle andere betrokkenen. En om die kans te bereiken zijn de betrokkenen zelf hard nodig, maar wordt ook mijns inziens een belangrijke stap gezet door de betrokken advocaten. Ik pleit ervoor dat er tussen mijn collega’s die zich bezighouden met het familierecht veel meer collegialiteit mag ontstaan en veel meer op en eerlijk overleg mag worden gezocht, ten einde het voor alle betrokkenen bij de echtscheiding zo goed mogelijk te doen. Het uitknokken van de scheiding bij de rechter zou echt een allerlaatste redmiddel moeten zijn als al het andere al is geprobeerd. En er is nog zoveel meer te proberen dan een gang naar de rechtbank. Daarover in een volgend blog artikel meer.

Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen en jij graag wil of had gewild dat jouw advocaat doet of deed in jouw scheiding qua overleg en oog voor wederzijdse belangen, waarom?

Frustratie in het verkeer

De zomervakantie is voorbij en zoals jullie misschien hebben gemerkt, is er in augustus geen blog artikel verschenen. Dat komt omdat ik een periode van bezinning heb ingelast, bezinning op mijn leven en bezinning op mijn werk. Dat heeft geleid tot bijzondere conclusies maar daarover een andere keer meer.

Voor deze week heb ik een artikel geschreven over frustratie in het verkeer. O ja…. voortaan zullen mijn blogartikelen elke 2e en 4e maandag van de maand verschijnen! Veel leesplezier.

Wat rijd jij?
Ken je dat verschijnsel, dat je op de snelweg rijdt, je houdt je netjes aan de toegestane snelheid en in je spiegels doemt vanaf grote afstand een zeer snelrijdende auto op die vervolgens zo’n beetje aan jouw bumper gaat hangen. Als je vervolgens niet snel genoeg ophoepelt, wordt er nog met lichten geknipperd en de auto schuift ook nog van links naar rechts op de rijbaan achter je om de aandacht maar op zich te vestigen. Het is vast iets wat jou ook weleens is overkomen.

Sinds ik een andere auto heb, overkomt mij dit zeer regelmatig. Het is één van de weinige dingen in het leven waar ik mij sinds een jaar grandioos aan kan ergeren. Hoe dat komt? Ik rijd in een Smart. Voor degene onder jullie die niet weten wat een Smart is, een Smart for two is een auto met maar twee zitplaatsen. De auto is ook niet heel veel langer dan die twee zitplaatsen, want je hebt maar een kleine kofferbakruimte. Dat betekent dat degene die achter mij zit te duwen bijna op mijn schouder zit en dat is een zeer onprettige ervaring.

Eigenlijk iedere keer als het hiervoor beschreven scenario zich voordoet, moet ik denken aan mijn cliënten. Eigenlijk zitten zij namelijk in dezelfde onprettige situatie. Er zit nog iemand op hun schouder (de aanstaande ex-partner) die nog blijft duwen of trekken. Dat duwen of trekken bestaat er dan uit dat die aanstaande ex-partner wensen of eisen heeft in het kader van de afwikkeling van de echtscheiding waar de cliënt niet aan wil voldoen. Dit is zeer vergelijkbaar met de hiervoor beschreven situatie, want ook ik heb er helemaal geen behoefte aan om te voldoen aan degene die achter mij zit te duwen. Dat zou namelijk betekenen dat ik mijn snelheid moet verhogen, boven het toegestane wettelijke snelheid, zodat zij sneller op hun bestemming kunnen zijn of in ieder geval mij sneller kunnen passeren, doordat ik met te hoge snelheid de persoon die ik aan het inhalen ben heb ingehaald. Maar als er dan een hele rij vrachtwagens is waardoor het wel even duurt voordat ik die allemaal heb ingehaald, dan heb ik er absoluut geen behoefte aan om in de tussentijd de maximale snelheid te overschrijden. Ik kan immers mijn bekeuring niet opsturen naar degene die mij vooruit heeft proberen te duwen en daarmee heeft opgejaagd. Het rijgedrag van de persoon achter mij ervaar ik als zeer asociaal.

Zou het voor mijn cliënten ook ongeveer zo voelen als er weer eens een brief komt van de advocaat van hun aanstaande ex met allerlei eisen of verwijten? Het zou mij eigenlijk niets verbazen. Niet zelden gaan míjn haren al recht overeind staan van de brieven die mijn collega’s soms de deur uit durven te doen. Voor mijn cliënten, die natuurlijk emotioneel in de zaak betrokken zijn, zal de ervaring dus nog wel een graatje erger zijn.

De laatste tijd merk ik ook dat het steeds vaker nodig is om mijn collega’s te wijzen op het onwenselijk of soms zelfs onaanvaardbare in hun brieven. Het is namelijk helemaal niet nodig om mijn cliënten te beledigen. Evenmin is het nodig om te proberen via de brief, aan mij gericht, mij bij mijn cliënt in diskrediet te brengen. Bovendien, wat bereiken de cliënten daar nou eigenlijk mee? Door de strijd duurt de zaak vaak onnodig langer en moeten clienten zich ook nog bezig houden met onnodige twistziekte tussen advocaten.

En stel dat (in het tot op heden gelukkig nog niet zich voorgedane geval) mijn cliënt besluit een andere advocaat in te schakelen, dan duurt de echtscheiding van deze mensen alleen nóg maar langer. Mij lijkt dat zeer onwenselijk. Hoe sneller je uit de jou irriterende, frustrerende en opgejaagde situatie kunt stappen door deze af te sluiten, hoe liever je dat is. Ik heb liever ook niet dat die dikke BMW-, Audi- of Volvo-rijder mijn Smart probeert aan te duwen en ondertussen zich niet realiseert dat men vrijwel op mijn schouder zit. Als er iets gebeurt op de weg voor mij, kan ik ze simpelweg garanderen dat ze werkelijk op mijn schouder belanden en dan is de ellende alleen maar groter, omdat bij mij dan aanzienlijke fysieke schade zal ontstaan. Mij Smart is namelijk niet opgewassen tegen een blaaskakerige Volvo, Audi of BMW met een gewicht van misschien wel vier keer het gewicht van mijn voertuig. En zo is het voor mijn cliënten ook. Opgejaagd worden, het bloed onder de nagels vandaan en tot het uiterste getergd zal de schade voor alle betrokkenen alleen maar groter maken.

Zou het helpen als ik op de achterruit van mijn Smart een brief plak waarin staat te lezen: Je begrijpt vast dat ik niet van plan ben jouw boete te betalen?
Zou het helpen, als mijn cliënten hun aanstaande ex-partner een soortgelijke boodschap geven: Je begrijpt vast dat ik niet van plan ben langer in deze ellende te zitten dan nodig is, dus laten wij het gewoon samen afhandelen?

Ik ben benieuwd naar jouw mening, niet over mijn auto en het rijgedrag van mijn medeweggebruikers, maar over de beleving als cliënt wanneer er weer zo’n brief van de wederpartij komt én wat jij denkt van zo’n boodschap aan je ex, zoals ik die hiervoor heb omschreven. Hoe kun jij je ex bewegen om meer samen te werken in de echtscheiding?

Stop met vechten, in het belang van je kind

Stop met vechten, in het belang van je kind!

Waar de meeste mensen trouwen voor hun eigen plezier zijn er maar weinig die erover nadenken wat het effect is voor de mensen om hen heen als ze een scheiding aanvragen. En op zich is de scheiding op zich is niet zo erg, maar het feit dat steeds vaker echtscheidingen veranderen in vechtscheidingen is funest voor de omgeving, zoals het ook funest is voor het scheidingspaar.

De meeste mensen die met elkaar getrouwd zijn of een relatie hebben, hebben er weinig moeite mee om één/twee of meer kinderen te wereld te brengen. Ook het opvoeden van kinderen wordt zelden beschouwd als iets waar je weloverwogen aan begint en weldoordacht mee bezig bent. En zo gaat het dan steeds vaker ook bij de echtscheiding. Van de kinderen wordt verwacht dat zij hun ouders maar gewoon volgen in de scheidingscrash en vaker wel dan niet wordt geclaimd dat alles wat men in de vechtscheiding doet in het belang is van het kind. Helaas is dat in de meeste gevallen helemaal niet het geval.

De woorden “in het belang van het kind” klinken natuurlijk geweldig en veel ellende wordt afgedekt met het zachte dekentje van “in het belang van”. Maar het is juist al die ellende en voortdurende gevechten tussen ouders, niet zelden ook nadat de scheiding allang is afgerond, die helemaal niet in het belang van kinderen zijn. Uit al heel veel onderzoeken en gesprekken van rechters met kinderen is gebleken dat de kinderen vooral één ding willen: dat de strijd en de ruzie stopt. Niet zelden zegt een kind tegen de rechter dat het ze helemaal niet uitmaakt hoe vaak  en/of wanneer ze bij vader of moeder zijn, als het geruzie maar stopt en als er maar eens duidelijkheid komt. Het eindeloos vechten

Ouders, stop met het gevecht, zowel in als buiten de rechtbank! Verwijt de ander niet als die ermee doorgaat en beweer vooral niet dat jij daarom (ook) niet zou kunnen stoppen met vechten. Als een van jullie stopt met vechten, dan zal de ander op enig moment ook moeten stoppen. Het heeft zo weinig nut om te vechten tegen iemand die niet terug vecht. Geef je kinderen tenminste dit als je ze geen gezin meer kan bieden.

Ja, dat klinkt hard. Maar het is nog veel harder voor de kinderen dat jullie volwassenen gaan scheiden en dus van elkaar af zijn, terwijl de kinderen daar zo weinig profijt van hebben. Want als jullie blijven vechten, dan is het dat gevolg: dan hebben ze weliswaar twee huizen, een vader hier en een moeder daar maar….. ook nog steeds ruziende ouders. Wat is dan voor de kinderen het voordeel van de scheiding?

Stop de strijd, als je dat niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kinderen!

Is scheiden te vermijden

En….is Scheiden te vermijden?

 Scheiden is niet leuk; dat zou je misschien liever vermijden. Toch is het in de 12 jaar dat ik mij nu bezig houd met het begeleiden van mensen die gaan scheiden nog maar 2 keer voorgekomen dat men na de gesprekken bij mij bij elkaar is gebleven. Hoe is dat nou mogelijk?

De meeste mensen die zeggen te willen scheiden gaan pas naar een advocaat, mediator of andere hulpverlener als er al veel over en weer gezegd is wat niet zo makkelijk meer te herstellen is. Als je dan bij de advocaat of mediator komt, dan zal die meestal nog wel bij je nagaan of je écht wilt scheiden. Maar vaak is de reactie: ja, absoluut, dit komt nooit meer goed. Een scheidingsadvocaat of scheidingsmediator onderzoekt dan niet verder of de scheiding nog te vermijden is, terwijl dat met een beetje onderzoek soms nog best mogelijk kan zijn.

Daarmee is niet gezegd dat dit makkelijk is; het is niet zo dat een gesprek over hoe je beter met elkaar kunt communiceren alle problemen van de wereld zijn. Ook een goede communicatie is géén garantie voor een goed huwelijk. Een goed huwelijk vergt nog veel meer dan dat en als je al over een scheiding hebt nagedacht dan is verbetering van de communicatie een van de stappen maar niet de enige.

De bereidheid om samen te onderzoeken wat er concreet is misgelopen is onmisbaar. En met mislopen bedoel ik niet dat één van beiden misschien gevoelens voor een ander en misschien zelfs een relatie met een ander heeft gekregen. Ook dat zal besproken moeten worden, maar van veel meer belang om je relatie een kans op herstel te geven,  is de vraag: wat heeft er toe geleid dat er in jullie huwelijk ruimte is gekomen voor een andere relatie?

Misschien boor ik nu iets aan dat jij of jullie niet willen horen, maar het is in een groot percentage (ca. 78%) van de gevallen zo dat er ruimte voor een verliefdheid (want meer is het in het begin écht niet) is gekomen doordat er in de eigen relatie iets aan schort. En dat kan van alles zijn; van het gevoel hebben uit elkaar te zijn gegroeid tot altijd ruzie, de liefde die over is tot veranderde interesses. En dan is het de aandacht die een derde mogelijk geeft, die herinneringen opwekt aan dat heerlijke gevoel van verliefdheid…dat gevoel dat er ooit tussen jullie twee ook was maar dat ineens ver te zoeken lijkt. Kort samengevat komt het er meestal op neer dat aan de betekenis van het hebben van een relatie samen minder aandacht is besteed dan eigenlijk nodig was.

‘Liefde is een werkwoord’ is een veelgehoorde uitspraak en niets is minder waar. Zoals een zaadje alleen kan uitgroeien tot een boom als de tuinman zijn werk daarvoor doet en er voor zorgt, zo kan liefde alleen uitgroeien tot een waardevolle, diepgaande relatie als jullie daarvoor werken en er voor zorgen. Maar je hebt in het dagelijks leven nog zoveel andere dingen te doen en voor je het weet, is het zaadje verschrompeld omdat je er niet voor hebt gezorgd en het niet hebt gegeven wat het nodig had.

 

Soms kan een zaadje alsnog uitgroeien tot een mooie boom als het alsnog krijgt wat het nodig heeft: water, zonlicht. Stel dat je samen op zoek zou gaan naar wat jullie vroeger heeft verbonden? Stel dat je door daar aandacht aan te besteden de liefde weer zou kunnen laten groeien? Natuurlijk zal over veel dingen met elkaar gesproken moeten worden; nare dingen die mogelijk zijn gezegd en áls er iemand anders is geweest, dan zal er ook aan het onderlinge vertrouwen gewerkt moeten worden. Maar wát als jullie daartoe in staat zouden zijn…en daartoe bereid zouden zijn…dan zou misschien zomaar een echtscheiding kunnen worden voorkomen.

Garanties zijn er natuurlijk niet. Ook hier geldt ‘resultaten uit het verleden, bieden géén garantie voor de toekomst’. Zelfs als je soms samen dat gevoel van vroeger, de verliefdheid en het latere houden van, nog wel weer even hebt kunnen aanstippen dan nog kan het ‘te laat’ zijn. Niet alles wat kapot is gegaan, kan weer worden gemaakt; diepe wonden laten soms een litteken achter waar je bij tijd en wijlen last van houdt. Dan is het soms beter afscheid te nemen van wat is geweest en elkaar een nieuwe start te gunnen. In dat geval hoop ik dat jullie op z’n minst de bereidheid over en weer kunnen vinden om een fatsoenlijke en nette scheiding met elkaar te regelen.

Welke tips heb jij voor mensen bij wie het even wat minder is gegaan, maar die nog wel met elkaar verder zouden willen als zij zouden weten hoe?

Allereerste blogartikel

Hoe begin je je allereerste blogartikel? Die vraag komt bij me op nu ik mij aan het typen heb gezet.

Een titel voor deze eerste blogreeks was snel gevonden. Als scheidingsbegeleider (advocaat, mediator) heb ik de afgelopen 12 jaren mensen zien worstelen met deze dubbele vraag:

Scheiden, doe je dat en hoe doe je dat?

Scheidingen zijn als gespreksonderwerp nog steeds taboe in Nederland, terwijl ca. 46% van de relaties /gehuwden tegenwoordig eindigt in een echtscheiding. Grote kans dus dat we allemaal iemand kennen die gaat scheiden of al eens is gescheiden. De vraag ‘doe je dat’ kan dan makkelijk beantwoord worden: jij misschien niet, maar 46% van de gehuwden wel! Dus als je met de vraag ‘scheiden, doe je dat’ in je hoofd zit omdat je je afvraagt of/hoe het geaccepteerd wordt, stel de vraag dan maar eens hardop in je omgeving. Je kunt er op rekenen dat iemand je vertelt over zijn of haar scheiding.

Hiervoor gaat het nog niet over de vraag of je gaat scheiden of niet.

De meeste mensen trouwen met iemand omdat zij daarin voor zichzelf iets moois zien. Een leven samen is meer dan een leven alleen, de ander is leuk, lief en aardig etc. Trouwen gaat over jou en je partner, de omgeving mag het feest meevieren maar het is jullie huwelijk. En na het grote feest begin je samen aan iets nieuws, je leeft samen, je lacht samen, je huilt samen. Mooie dingen gebeuren, een nieuw huis en misschien komt er een kindje. Minder mooie dingen gebeuren, je hebt steeds minder tijd met en voor elkaar, de kinderen worden groot en gaan uit huis en daar zit je dan met elkaar, op de bank…dan denk je misschien: wil ik zo verder? Wil ik met deze persoon op deze manier oud worden?

Je kijkt het nog even aan, misschien dat het na die stedentrip volgende week weer beter gaat. Maar het weekend eindigt met een enorme ruzie. En die collega besteedt tegenwoordig op een hele fijne manier aandacht aan jou. Dát geeft je een heel fijn gevoel.

Toch herinner je je ergens nog wel dat je ooit ontzettend met je partner kon lachen. En als hij of zij voor het werk een paar dagen weg moest, dan miste je elkaar enorm. Is dat allemaal weg?
De beslissing om te gaan scheiden is niet eenvoudig én moet ook niet te snel of te makkelijk worden genomen. Je hebt destijds voor iemand gekozen vanuit positieve gevoelens maar er is sindsdien zoveel gebeurd. Veel mensen laten zich leven; de kinderen naar school, naar je werk, belangrijke vergadering, rennen om de kinderen op tijd op te halen en naar hun sport of muziekles te brengen, gauw even boodschappen doen, eten koken, de kinderen in bad en naar bed, de (af)was in de machine….pffff, vroeg naar bed want morgen begint de hele riedel opnieuw. Tijd en vooral energie om aan het huwelijk te werken, is er niet.

Maken jullie wel eens bewust tijd om met elkaar te praten? Staan jullie samen nog wel eens stil bij wat destijds, toen jullie gingen trouwen, jullie wensen, dromen en verwachtingen van elkaar waren? En bespreken jullie wel eens met elkaar wat daarvan is geworden? Wanneer hebben jullie voor het laatst met elkaar gelachen?

Ik ben heel benieuwd wat jouw antwoorden op deze vragen zijn en lees ze dan ook graag in het commentaarveld onderaan de pagina.
In het volgende blogartikel zal ik verder ingaan op de vraag ‘is scheiden te vermijden?’ Benieuwd?